Şeref’e Hakan’a Atilla ağabey’e Muhtara, Yilmaz’a Karabiyik’a, Memati’ye, Baki’ye, Rambo’ya, Ali Ağabey’e ( Karabiyiğin Babası)…. adını unuttuklarıma SELAM OLSUN!!
İsveç nire Hacıbeyköy, Çorum nire .
Av öyle bir tutkudur ki savurur insanları bir yerden bir yere. Bir bakarsın Afrika’dasın (paran varsa) bir bakarsın anadolunun ücra bir köyünde. Avcı olmak ava gitmek sanki hamama gitmek gibi bir şey. Soyunursun günlük hayattaki, işteki rollerinden yıkanırsın dostluğun, insanlığın sıcak sularınla tertemiz olursun doğaya çıktığında. Orada ne doktorsun ,ne ağasın, ne fabrikatörsün . Ha sen ha Karabıyık! Av sonunda akılda kalan ya avcılığın ya insanlığın. Benim aklımda kalan o yurdumun güzel insanlarının sıcak dostluğu ,cefakarlığı. Hep ayrılırken içim burkulur ama bana insanlığımı bir daha hatırlattıkları için huzur içinde ayrılırım aralarından.
İstanbul’a geldiğim gecenin sabahı Şeref ve Hakan’la yola koyulduk. Bütün yol boyunca birbirimizin av anılarını dinledik. Hakan Türkiye’nin en deneyimli dikkatli, en analitik avcılarından birisi. Çok iyi bir gözlemci. Araziyi çok iyi okuyor her avda avcı gibi değilde av hayvanı gibi düşündüğünden her nedense en çok o görür o vurur. Şeref’le ilk avımız onunla daha önce hiç avlanmamıştım konuşmalarında iyi bir avcı olduğu çıkıyor ortaya.
Akşamüstü Hacıbeyköye ulaşıyoruz. Orada bizi Menderes Ağa( Şeref’in ağabeyi )karşılıyor. Hoşbeşten sonra büyük bir alışveriş yapılıyor. Sanki ava gitmiyoruz da sefere çıkıyoruz. Şeref sürekcilere çok düşkün. Onların sigarasına kadar alıyor. Av boyunca dikkat ettim sürekciler karnını doyurmadan yemeğe oturmuyor.
Gece vakti Şeref’in köyüne ulaşıyoruz. Yılmaz kardeşimizin hanımı masayı donatmış. Yok yok. Hakan sessiz sedasız yatağını soruyor ve farkına bile varmadan kayıp iki dakika sonra horultusundan yattığını anlıyoruz. Biz sohbetimize devam ediyoruz. Sonra bizde yorgunluğa teslim olup yatıyoruz. Sabah kalktığımızda tipik bir köy kahvaltısı özlediğim her şey var masada. Soba da gürül gürul yanıyor.Ne kadar özlemişim sobayı, üstünde güğüm duruyor. Çocukluğum geliyor aklıma. Dışarıya çıkıyoruz büyük bir avlu. Avlunun bir bölümü av köpeklerine ayrılmış. Şeref dağları gösteriyor abi işte bu dağları avlayacağız diyor. Lada ve Şeref’in 4 cekişli cibiyle yola koyuluyoruz. Neredeyse tamamen terk edilmiş köylerden geçiyoruz içim burkuluyor. Çiftçilik hayvancılığı ne yazık ki bitirmişler Aanadoluda. Anlaşılır gibi değil Avrupanın en pahali etini yiyoruz ve ülkede hayvancılık bitmiş. Bir yerde bir hata var. Bir köy meazlığının yanından geçiyoruz. Bir mezarın başında Türk bayrağı dalgalanıyor anlaşılıyor ki o köyde bir şehit vermiş içim sızlıyor . Yine bir tarla kenarında çuval kalıntıları görüyorum. Şeref’e soruyorum bunlar ne ? diye. Abi geçen sene soğan para etmedi millet soganı atmak zorunda kaldı. Yine anlamakta zorlanıyorum nedir bu köylünün çektiği.
Av sahasina geldik Köpeklerle Yılmaz bize sürek yapacak. Kurala uygun bir şekilde. Nasıl bir kuralsa.Uydurmaya calışıyoruz. Denetleyende denetlenende samimi değil bu konuda. Bunu da anlayamadıim
”Eli ağır” Yılmaz güzel bir azılı vuruyor. Tek atış mükemmel bir vuruş. Şeref o gün dağa Köfte ekmek servisi yaptırdı. Böyle bir misafirperverlik görmedim. Pek bir av görmedik ama o kadarda önemli de değil.Şeref her akşam büyük bir kamp ateşi yaktırıp akşam yemeğini dağda yiyoruz. Karabıyık Savaşla cekişip bizi çok güldürüyor. Surekcilikte aralarında büyük bir rekabet var. Karabıyık sanki turbolu araba gibi dur durak bilmiyor. Eve dönüyoruz bir çay faslı hakan yine kayıp, yatmış ruh bedende ayrıldığını horultusu gelince anlıyoruz. Biraz türkü dinleyip iki kadeh rakı atıp bizde yatağa giriyoruz.Yastığı görmemle uyumam bir oluyor. Kalkıyoruz yine yenge döktürmüş, kahvaltı zengin ,köy yoğurdu ve pancar pekmezide var masada. Yoğurtla pekmez birarada çok güzel oluyor tavsiye ederim. Bugün Çorumdan Atilla ağabey ve Muhtar Fikret deplasmanda. Şeref üzgün ağabey biz Çorum’a gittiğimizde bize çok güzel av yaptırıyorlar ama her nedense Çorumlulara aynı avı biz yaptıramıyoruz. İnşalllah bugün iyi bir av yaptırırız diyor. Kar yağmış ümitliyiz. Ben bir domuz tetana özlüyorum Allahtan ilerdekiler onu yıkıyor. Rambonun ve karabıyığın yardımıyla bir azılı vuruluyor. Resimler çekiliyor. Yanılmıyorsam iki domuz daha vuruldu. Vurulan domuz sayısı benim için o kadar önemli değil ben oraya ”av” yapmaya geldim. Ben anılarımı avlarım. Onlar benim en ”güzel trofelerim”. Atilla ağabey ve Muhtar Fikret geri dönüyorlar. Bizi de deplasmana Çorum’a bekliyorlar. O akşama da büyük bir kamp ateşi yakılıyor Baki Kardeş Fırında Kuzu doldurtmuş bir arıcı arkadaş bize bol bal getirdi . Ben bala yüklenince maalesef pek et yiyemedim. Ama Hakan maasallah üç kişilik yedi. Şeref’te organize çok sağlam her şeyi düşünmüş yok yok sanki ışıklandırılmış sahara sofrası. Müzikler eşliğinde fıkralar anlatılıyor kahkalarla Şeref’i dönmeye ikna ediyoruz. Ona kalsa sabahı eder. Yarın Çrum deplasmanına giideceğiz.
Eve gelip çay faslından sonra önce Hakan sonra biz erken yatağa çekiliyoruz. Sabah kaldırma görevi her zamanki gibi benim, dörtbuçukta koğuş kalk yapıyorum. Beşte köpeklerimizle beraber yolculuğumuz başlıyor. Çorum avcılar kulübünde buluşuyoruz. Çok dikkatimi çekti kapalı alanlarda ”sigara yasagı” na herkes uyuyor nedense. Demek ki alt yapısı sağlam hazırlanırsa yasaklar işliyor. Köyde de kahveye gittiğimizde orda da durum aynıydı. Av yasakları daha doğrusu kuralları alt yapısı samimi bir şekilde hazırlanırsa beni uygulacağına inanıyorum. Demek ki bir yede bir hata var. Bir kural işliyorsa demek ki bazi şeyler doğru yapılmış. Bundan bir ders çıkarmalı.
Çorumda da insanlar Şeref’in köyünden farklı değil. Hepsi candan hepsi samimi hepsi cefakar. Hele Atilla Ağabey tam bir doğa dostu avcı. Bohçacılara verdiği savaşını dinlemeniz gerekir. Benim buralar sığdırmam imkansız. Doktor Ali ağabeyim onunla bir program yapmalı. Hep akıntıya kürek çekmiş ama yılmıyor ne azim kutlamam gerekir. Çorum’da yapılan bir uygulamadan bahsetti dehşet verici. Köylü domuzdan şikayet edince bir domuz katliamı yapılmış. Hangi kurumsa domuz kuyruğu getirene domuz kursunu dağıtılmıs. Atilla ağabeyin hesabına göre vurulan domuz en az 1000-1500 yaralılar hariç. Dönen üç kağıtlarda var. Millet kurşun alabilmek için domuz derisinde kuyruk imalatı bile yapmış. Alınan fişekler av bayilerine satılmış. Bu nasıl bir uygulamadır bu nasıl doğa korumadır.Bence aydınlanma kırsaldan başlanmalı. Korumayla görevlendirelenler işin ehli, eğitimli deneyimli kişiler olmalı. Atilla ağabey gibi samimi ve dürüst insanlara bu kurumların çok ihtiyacı var. Ama bu bir takim işi. Zincirin bütün halkaları sağlam olmalı ki o zincir o yükü kaldırabilmeli. Av sahasına geldik. Çok güzel mera. En güzel yerleri bana parsellemişler ama ben arkamdan 10-15 metreden geçen domuzları ne gördüm nede işittim. Ama hiç üzülmedim Hakan’ın 375 inletti ortalığı yine ”Çanakkale geçilmez” der gibi geçit vermedi azılılara. İkiside ayak çekmeden yıkılmıs. Hakan buralarda efsaneleşmiş. 5 dakikada 10domuz vuran adam diyorlar. Köylülere göre Tüfeği ” okunmuş” kendi kendine vuruyormus. Atilla ağabey hindi doldurtmuş bende kuzu sanmıştım Böyle büyük hindi görmedim yine kamp ateşinde güzel bir yemek yiyiyoruz. Arkadaşlara bir teşekkür konuşması yapıyorum kelimeler boğazıma düğümleniyor yurdumun güzel insanlarının alkışlarıyla avımıza son veriyoruz.
Ne zaman avcı oluruz.
Önce kendi kendimizi denetlemeye başladığımız zaman.
Yakında” Türkiye’de silah politikası” hakkında düşüncelerimle görüşmek üzere.