Sn. Melih Meric,

Elektronik posta adresime düşen 'cevabi' yazınızı ilgiyle okudum.

Konunun '' Semercioğlu'' tarafına hiç girmiyorum, zaten siz çok kapsamlı bir yazıyla

gerekeni fazlasıyla kaleme almışsınız.

Ne E. Hemingway ne de Ortega Y. Gasset susmustur.

Dediğiniz çok doğrudur,  '' Av tutkusu insanlar arasında SINIF FARKINI '' ortadan

kaldırmaktadır. Sadece bu mu, bence yaş farkı da ortadan kalkmaktadır. Başka hangi spor

dalında neredeyse seksenli yaşlarına merdiven dayamış biriyle yirmili yaşlarda biri

rekabet için birlikte olabilirler? Bu sporda 'tribünler' yoktur!... Bireyseldir ama bir

o kadar da 'dayanışmacıdır'.

Av sporu, varlıklı  av meraklılarına  avlaklardaki yaban hayati kadar önemli bir diğer

nimet daha sunmaktadır. Coğrafyanın en ücra köşelerinde neredeyse 'tecrit edilmiş' bir

hayat yaşayan insanlari tanımak. Onların örf ve adetlerini görmek, duyumsamak.

Gönlu bol olabilmenin, samimi konukseverliğin ve sadeliğin büyüleyici gerçekliğiyle

karşılaşmak. Yabanı merkezinde insan olan bütünlüğüyle tanımak. Duayen avcı rahmetli

Mahmut Baler'i bizzat tanıma ve çok kereler sohbet etme imkanını buldum seneler önce

yurt dısındayken. Bende en fazla iz bırakan tesbiti bu olmuştu.

Kent Soylu diyebileceğimiz kimine göre 'elit' tabakanın  ''gerçek bir  dünyaya'' açılış

pencerelerinden biridir av tutkusu. Yoksa nereden bilecektir Sivrihisar, Göktepe'nin

yufka ekmeği tadını?

Nereden görecektir Karamuk Bataklığındaki ''tabut sandal'' ın teneke yekesini?

Nasil duyacaktir Kaldırım'daki köylünün bütün geçimini sonradan peşkeş

çekilen  Seka'ya sattığı sazlarla sağladığını ve bugünkü iç sızlatan dramını?

Kim gösterecektir O'na lastik çizmeye de 'sıcak kaynakla' da yama yapılabilecegini?..... ve

nasil yaşayacaktır bir çobanın  gelip te kendisine ikram edilen  üç beş şey için ''

sağolasın çay için, ekmek ve pastırma için, biz de bu dağlarda bir dost daha kazandik''

deyişini?.....

Bir ''zengin'' böylesi  ''zenginligi'' neden reddetsin ki? Aptal olmasi lazim.

Sayın Meriç,

Şöyle bitireyim diyeceklerimi; Derin Türkomer'in ''Avcı Prenses Zeyneb Halim ile

Sohbetler'' kitabında ders çıkarılacak anektodlar vardır  '' zenginlerin avciliği''

konusunda. Az kimse Ahmet Abbas Celaloğlu kadar zengindir. Yine az kimse Prenses Zeyneb

Halim kadar varliklıdır. Bilen bilir. Her şey bir kenara zaten Kavalalı Mehmet Ali Paşa

sülalesindendirler. Sadrazamlık ta yapmış Sait Halim Paşa Prenses'in amcasıdır.

Bilinir ki Ahmet Abbas Celaloğlu Prenses Zeyneb Halim'in ablasıyla evlidir, yani Zeyneb

Halim Hanımefendinin eniştesidir ve dolayısıyla bir prensesin kocasıdır. Zeyneb Halim'e

avı sevdiren, öğreten Abbas Celaloğlu'dur.

Size av tutkusunun hem bir ''zengine'' de neler kazandırabileceğinin, hem de O zenginin

tartışılmaz mutevaziliğiyle cümle aleme neler öğretebileceğinin birer vesikasi olarak

gönderiyorum ek'deki fotoğrafları. İşte tam da o NOKTADIR buluşma yeri . Kendi fotoğraf

arşivimdendir bu kareler, Sivrihisar, Ahiler Koyu mezarlığının en ücra bir köşesinde

tarafımdan çekilmistir(*).

Ahmet Abbas Celal 1977 senesinde yine bir ördek avındayken portatif taburesinin

üzerinde vefat etmiştir ayağında cizmeleri ve elinde tüfeğiyle. Bulunduğu avlak

Sivrihisar, Ahiler Koyu civarındaki cipillik bölgedir. Prenses Zeyneb Halim de O'ndan

bir kaç yüz metre ötede gümesinde ördek beklemektedir. Haberi çantacılardan ilk alan da

zaten Prenses'tir.

Sonra ne mi olur?

Ahmet Abbas Celaloğlu Ahiler Köyü mezarlığının bir köşesine gömülür ve halen de orada

yatmaktadır. Canı gibi sevdigi avlaklarına yakın.

Derin Turkömer sorar Prenses Zeyneb Halim'e, nedir bunun aslı astarı diye, çünkü Abbas

Celaloğlu'nun cenazesi  kaldırılır ve  neredeyse yarısına sahip olduğu Riva'ya  ya da 

Istanbul'un uygun bir kabristanına hatta Mısır'a defnedilebilirdi diye düşünür.

Prenses'in cevabı ders niteliğindedir;

'' Bizim ailemizde mezar fetişizmi yoktur'' der...

Prenses iyi ki susmayıp konuşmuşur.

'Avcılık bunun neresinde birader'  diye soranlara cevap  verme gereği bile yoktur.
 

Selam ve sevgilerimle,

Mehmet Ertuzun

Ankara
 

(*) Bu fotoğrafları Sn. Derin Türkomer'le de paylaşmak istedim, belki kitabı bir daha

basılırsa orada tamamlayıcı bir unsur olarak kullanabilmesi için, ancak internet

üzerinde hiç bir irtibat noktası sağlayamadım. Benim de senelerdir çok defa gittiğim

bir avlaktır Ahiler ve Balıkdamı. Kişisel cok hatıram var. Şimdilerde eski tadı yok.

Heryer kanala alınmış. Kanat görmüyorum desem yeridir.Zaten bir kısmı yasak bölge

ilan edildi. Ama fırsat bulup gittiğimde yapayalnız köşesinde hayattayken hiç

tanıyamadiğim Ahmet Abbas Celaloğlu'nun kabrine de muhakkak uğruyor ve O'nun ayak

izlerinin olduğu avlaklardan kendisine selam ediyorum.