Her şehrin içe kapanık bir Korelisi vardır. Bizdekine yoldan geçen yaşlı, genç, kadın, çoluk çocuk “Nasılsın Koreli?'' diye sorardı... O da yaşına, başına, cinsiyetine bakmadan herkese ''Dertliyim be abey'' derdi.

Hiç kimse bir Allah’ın günü ona senin derdin nedir yahu, diye sormazdı.

Şimdiki aklım olsa, sürekli oturduğu bakkalın önü, berberin yanı, manavın arkası gibi yerlerden birinde bir tabure alıp yanına çöker ve derdini dinlerdim.

''Milli menfaatlere, barışa imkân ve kabiliyetleri dahilinde azami derecede iştirak ve desteklemek her vatandaşın vazifesi olduğu gibi, dünya barışı için de gayret” vb. türden tarih bilgisini okulda edinmiştir zaten.

Koreli, kahvenin bahçesinde ”Lâf aramızda, Nato'ya girmemiz için bu harekât şartmış, unutmayalım!'' dediğinde, herkes kıkır kıkır güler, ağızlarındaki diş rengi ve sayısını ele verirdi.

Kore'nin İsveç Konsolosu ile kısa bir dil kursu arkadaşlığım olmuştu ''ahir zamanda''.

Kuzeyi ile Güneyi arasındaki ”it dalaşı'' ya da nükleer çelişkiler nedeniyle arada bir gündem yaratırlar.

Bu yakınlıktan dolayı verdiğimiz ''katkı'' nın yıllık tarihinden tutun, yemeklerine,  faunalarına, kültürlerine biraz girmeye çalıştık.

Kore savaşına katılanların cansiperâne kahramanlıklarını unutmamak gerekir elbetteki.

Geçenlerde ölen Kuzey Kore'nin ''ebedi lideri'' Kim Jong Il'in cenaze töreni dünyanın gündemine oturdu. Çünkü gergin bir coğrafyada elinde nükleer silah bulunduran bir ülke yaratmıştı hazret.

Bu lider hakkında ülkesi dışında pek fazla bir şey bilinmiyor. Ülke içinde bilinenler de bilinmesi istenenlerle sınırlı. 

İçe kapanık bir liderdi, çok az seyahat ediyordu, halkına hiç hitap etmemişti. Yaratılan mitlere göre: 

*Çok iyi bir jet pilotu

*Golf sopasını eline ilk alışta; 5 hole-in-one başarırmış

*Dünyanın en büyük şairiymiş ve hatta 6 tane opera yazmış

*Büyük bir film üreticisi

*Saç stili ''Global bir fenomen!''

*Moda dünyasının ilham kaynağı, özellikle de gömlek ve pantolonlarındaki ''haki'' nin tonlarıyla mükemmel bir renk uyumu sergiliyor.

*Güneş gözlükleri ve kendine has ayakkabıları ile bütün dünyanın dikkati üzerinde. Vb, vb…

*Uçaktan çok korktuğu için hep tren yolcuğu yapıyordu.

*Güney Koreli iki ünlü rejisörü kaçırtıp rehin tutarak zorla film yaptırdı. Adını hatırlamadığım bu biri kadın diğeri erkek sinemacılar, zor bela kaçıp Avusturya'ya sığınmışlardı.

*Liderin özel hobileri olduğu için dünyanın en pahalı konyakları ve safkan Arap Atları bu fakir ülkeye gider.

*Bazı ünlü sarışın mankenlerin yolu da bir “vesileyle” zaman zaman dünyanın bu en izole ülkesine düşer. 

*Çevresindekilere bakılırsa Kim, oldukça entelektüel, nazik ve dünyanın gidişatından haberdar bir liderdir.

''Adam olacak çocuk b.... belli olur'' derler ya. Onun doğuşu da benzersizdir. Rejim, liderin doğduğu günü ”gökte çifte gökkuşağı ve yeni bir yıldızın belirdiği, görülmemiş bir kar fırtınası koptuğu” hikayesini yıllarca yaymıştı.

Kendisini beslemekten aciz, kronik kıtlıklarla boğuşan, tamamen dış yardımlara bağımlı, servetinin çoğunu silahlanmaya harcamış bu ülkenin insanları, Ebedi Liderin, kar-kıyamet içindeki bir günde öldüğünü duyduklarında:

Koreliler için kutsal sayılan Paektu Dağı’nda bulunan Chon Gölü üzerindeki buzların aniden kırıldığına, bölgedeki kuşların yas tuttuğuna, hatta tabiat ananın ölüm sessizliğine büründüğüne doğal olarak inanacaklardır... Öyle yetiştirilmişlerdir çünkü.

Kolektif histeri hıçkırıklarına boğulacakları besbelli.

Dağın kutsallığı da bir mit, Kim'in Sibirya'da küçük bir köyde doğduğunu bilmeyen yok. Ebedi Liderin babası Kim, yani şimdikinin dedesi, ''Kahraman'' Kim'in bu dağda gerilla savaşı verdiği mitosu işlenmiş halkın beynine yıllarca...

Dünyaya ''ibret'' olsun diye evlerinde kapı-penceresi olmayan hayalet bir şehir kurmuş, dede Kim...

Şimdi de 3. kuşak ”Sevgili Lider'' Kim yönetecek ülkeyi... 

''Büyük Halef'' unvanlı tek varis (diğer 16'sının durumları biraz karışık), yeni lider Kim, törene kalpaksız ve eldivensiz eşlik etmeyi tercih etti...

Havanın -9 derece olduğu cenaze töreninde, verilen emir gereği ne halk ne de askeri yetkililer eldiven giydi.

Cenaze törenindeki gözyaşlarının hakiki olup olmadığı çok konuşuldu.

Gerçi Antik çağdan bu yana profesyonel ağlayıcılar vardı, diyecekseniz.

Kuzey Kore halkı örgütlü bir halk. Mobilize olma konularında özel yetiştirilmiş.

Bence kolektif tepki içten ve duygu yüklüydü.

Ne ektiyseniz onu biçersiniz!

Hatta yerel yetkililer, tören öncesi broşür dağıtıp öğrencilerin, eldiven, şapka ve eşarp giymemeleri için denetim yapılacağı söylentilerini yaymış.

Artık bu kadarı da spekülasyon!.. 

Ben de ”böyle bir günde Pyongyang meydanında gülsem, başıma ne gelirdi acaba?” diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi…

Gerçeğe bakılırsa benim bildiğim tek yas tutan kuş, ANGUT...

Doğada ender rastlanan tek eşli ve sadık türlerden olduğu için eşleri öldüğünde yas tutar angutlar...

O yüzden, Slav ve Moğol mitolojisinde kutsal sayılırlar.

Kim'e ne kadar uyar bilmem.

Buzların ortadan yarılması da çok kötü şahsi bir tesadüf. Şu yakınlarda yeni tanıdığım, çok değer verdiğim, şair, yazar bir hanım dostumun hayali, donan bir gölün üzerinde yürümekmiş! 

İlerisi için öylece bir sözleştik aramızda.

Böyle iştahı kabarık, dünyayı diken üzerinde tutan, Ortaçağ Koresi hanedanını aratmayan lider kültü için yarılacak buzda ben yürümem abey!

Ancak bu hanım dostum, ”gidip gelmeme pahasına da olsa'' yürüyecek cinsten galiba.

Ne yapsın? Liderin mitosu şiiri aşıyor...

Kim kime, dum duma....

Ekrem abi,

Koreli,'' bunu unutmayın'' derdi.

Unutulmayacak gibi değil ki. Tamamen yabancısı olduğumuz yer ve insan isimleri.

Kahramanlıklarını, çatıştığı yerleri, askerlik anılarını, o ülkeden canciğer bir asker arkadaşını anlatmak istemez mi insan?.. 

Bizim Koreli bunların ne kadarını, kaç kişiye anlattı, bilemem. 

Ama ne yazık, dünyanın ayrı diyarlarına savrulduğumuz için onu öyküsünü dinlemem hiçbir zaman mümkün olmadı