Yaz tatillerinde Arpaz mekanımızdı. Babama yalvarır yakarır dedemin yanında kalırdık.

Babam her gelişinde dedemin, babaannemin elini öper, ben de babamın elini öperdim. Günlük, beylik konuşmalar, hal, hatır sormalardan sonra büyük hayata geçilir, sakız gibi bembeyaz örtülerle giydirilmiş kanepelere oturulurdu. Biraz aradan sonra sessizliği dedem bozardı      

-Aşgadın

-Buyur ağa

-Ulen ta Bozduğan’dan gar (kar) getirttiriyom, biyo biriniz bi gar helvası yapalım demiyosunuz  beyahu

-Hemen yapverem ağa. Vişne şuruplu mu, bekmezli mi olsun?

-Sen tek yap da neli olursa olsun

Buzdolabı ne aramış, olsa bile daha köyde elektrik yok. Evin en serin  yeri alt katında ahşap kalın kirişlere asılmış iki tane tel dolap var. Birinde yoğurt, süt, tere yağ diğerinde kavrulmuş kıyma, pişirilip hazırlanmış yemekler dururdu. Bozdoğan’ın pazarı Salı günü Madran’dan çuvallar içinde kar indirirlerdi. Bir çuvalına bir denk kar denirdi. Bir denk kar her Salı mutlaka Bozdoğan-Nazilli otobüsleriyle piyan ocağına bırakılır, Salih gidip alırdı. Ege’nin  kavuran yaz sıcağında neredeyse kaynama noktasında olan suyun içine atılıp içilirdi. Biz çocuklara karlı su içmek yasaktı. Ama kaçak olarak kardan bir parça koparıp kırt, kırt dişlerdik. Kar helvasına gelince ağzımızda eriterek yemek serbestti. Niyedir bilemem. Dedem ise bırakın ağzında eritmeyi şerbetli karı çiğneyerek yerdi. Kar dengi aşağı katta, saman için de, kat, kat sarılmış keten çuvalların altında saklanırdı. Bir parça kar çıkartmak için çekilen eziyete bakar mısınız? Kar helvası yapılacağı zaman da kupalar(bardaklar) tepsi içinde aşağıya indirilir, bardaklar kar dengine sürtülerek içleri doldurulup tekrar yukarı çıkartılırdı. Sonra içine pekmez veya vişne şurubu ve bir kaşık konup ikram edilirdi. Bu ikramlar babamın Nazilli’den hastalarını bitirip köye gelişlerine rastlatılırdı.

Yine böyle bir günün akşamüzeri babam köye geldi.

-Mehmet hazırlan oğlum bu gün Nazilli’ye beraber dönelim.

-Olur baba

-Dedim ama içim cız etti. Niye bana gel diyordu. Benden ona babaannemden bir şikayet mi gitmişti?

-Nasıl olsa sıkın (fişeğin) bol artık, yarın sabah Dr. Fuat Bey, Tüfekçi Mustafa ile Osmaniye altına övek (üveyik)  beklemeye gideceğiz sen de gel birkaç sıkı atarsın.

-Peki olur baba

“Peki oluru” öyle bir olgunlukla söylemiştim ki, sanki hiç sevinmemiş, davete evet demiş edasındaydım. Çok tüfek atmıştım ama hep babamın, dedemin yanında. İlk fişeğimi attığım zamanın üzerinden koca bir yıl geçmiş, okullu olmuş, birinci sınıfı geçmiştim. Elbette artık kuleden, ve güvercinlerden kurtulmalıydım. Zira terasta beni gören güvercinler gidip akşamüzeri yatıya geliyorlardı. Şimdi Nazilli’nin sayılı avcılarıyla üveyik avına gidiyordum.   

Hemen toparlandım. Önce tüfeğimi ve 24 tane alan belime göre yapılmış fişekliği aldım. Fişeklik belime göre Nazilli’de saraç Şemseddin’e diktirilmişti. Deriden yapılmış kuş askılığı bile vardı. Fişeklikte bir tane bile boş yer yoktu. Akşam çabuk oldu. Gel gelelim sabah bir türlü olmak bilmiyordu. Babam arada uyandığında veya yeni yatarken mutlaka gelir kardeşimle bana bakardı. Terledik mi, rahat mıyız, inceler giderdi. Saat 11 gibi ben yatmıştım. Gözlerimi sıkmış, sıkmış ama bir türlü uyuyamamıştım. Babam geldiğinde saat kaçtı bilmiyorum. Uyanık olduğumun farkına vardı. “Daha çok erken oğlum uyu” deyip odasına gitti. Ne kadar geçti bilmiyorum tekrar geldi. Baktı yine uyumuyorum. “Sen böyle yaparsan bir daha ava götürmem ama” deyip odadan çıktı. Bir daha ava gidememe korkusuyla her halde birkaç saat uyudum. Odanın ışığı yandı, yataktan fırladım. Akşamdan hazırlanmış uzun pantolon ve uzun kollu gömleğimi giyip, kuşluğu takılı fişekliğimi hemen kuşandım. Tüfeğimi odanın dayalı olduğu köşesinden alıp 20 basamaklı merdivenleri koşar adım inip oturma odasına girdim. Anacığım kahvaltı sofrasını kurmuş biz büyük avcıları uğurlamak için sabahın o saatinde kalkmıştı. Çocukluğum ve bekarlığım süresince babamla ava gittiğimiz her av da kalkıp kahvaltı hazırladığını, bizi “Rasgele” ile uğurladığını bilirim. Tam bir avcı eşi ve annesiydi. 

Kahvaltıya oturup birkaç lokma ekmeği peynir ve reçelle, çayın yardımıyla yuttum. Babam kahvaltıyı edip beni öyle uyandırmıştı. Divanın üstünde fişekliğe sıkıları yerleştiriyordu. Kapı çaldı. Ben koştum. Gelen Dr. Fuat Bey Amca idi. “Dr. Fuat Köseoğlu” Kapıyı açıp buyur ettim.

Dr Fuat Köseoğlu Nazilli’de doktorluk yapan, aslı Muğla’nın yerlilerinden köklü ailelerinden, dünya tatlısı bir insandı. Tüfeği yüzüne alınca yanağında gezdiren sonra da tetiğe asılan bir avcı idi. Bu kadar sakin tüfek atan çok ender gördüğüm kişilerdendi. Çok kaliteli bir insan ve avcı idi. Karşı komşumuzdu. Evimizde çıkan yangında yalınayak kapıya koşmuş, “çocuklar, çocuklar” diye bağırıp, üst kata çıkıp bizleri kucaklayıp, kaçırmıştı.  

Sen de bizim arkıdeşimiz oldun Maşallah. Baban olacak zavraklı (birbirlerine öyle takılırlardı) daha uyanmadı mı?

-Uyandı Fuat Bey Amca

-Ulen zavraklı hadi öğlen oluyor

-Geldim abi, geldim

-Daha Tüfekçi Mustafa’yı alacağız

-Tamam abi ben hazırım

-Oğlana bak maşallah fişekliği bile kuşanmış

-E… yetişiyo amcası

-Görürsün seni beni beğenmez ne avcı olacak o

-İnşallah

Ben ise iltifat geldiği için yüzü  kızarmış bir şekilde içeri tüfeğimi almaya koştum. 52 model Chevrolet ile yola çıkıldı. Tüfekçi Mustafa Nazilli’nin dışında bahçe arasında oturuyordu. Tüfek tamiri, pompalı gaz ocakları  tamiratı yaptığı, Uzun Çarşıya paralel ara sokak içerisinde küçük bir dükkanı vardı. Sayılı avcılardandı. Un tüccarı Hacı Nuri Bilgenoğlu ile karşı karşıyaydılar. Birbirlerine öyle takılırlardı ki gören kavga ediyorlar sanırdı. O da çok iyi avcıydı. Bunlar eskiden Nazilli’nin Merkez Av komisyonu idiler. Av ne zaman açılır, ne zaman kapanır onlar karar verirlerdi. Çok enteresandır, herkes de sözlerini dinlerdi. Dinlemeyen, erken ava gidenler “Çalı kakıcı” olurdu. Şimdinin moda değimiyle bohçacı. O zaman araba, mobilet  ne gezer. Hiçbir guruba dahil edilmezler, cezalandırılırdı. Tüfekçi Mustafa’ya sapılacak irimin(küçük sokak) başında hazır bekliyordu. Selamlaşmalar, rasgele temennileriyle arabaya binip, yola koyulduk. Gideceğimiz yer Nuri Çavuş’un incir bahçesi. Nazilli’ye 15 km. Yol stabilize. 

Nuri Çavuş; ustalarımdan bir tanesi. Çerkez’di. Adamcağız ne oğlundan ne de torunundan gülemedi. Çok cefa çekti. Belki de kahırdan öldü. Gördüğüm en iyi insanlardan bir tanesi idi. Çok iyi, attığını vuran bir avcıydı. İlk kekliğimi bana o vurdurmuştu. Kendi köpeğinin fermasında. Sonra da babama köpek diye tutturmuştum. İlk köpeğimi bulup bana getiren kişidir. Rahmetle anıyorum. 

Nuri Çavuş herkesi bir, bir yerleştirdi. Beni de güzel anızlı bir tarlanın önüne su hendeğinin içine oturttu. “Mehmet Bey dikkat et şu taraftan gelecekler”  deyip kendi  yerine gitti. Bütün avcıları görüyordum. Herkesin arasında yüz metreye yakın bir mesafe vardı. Hepimiz ağaçlı dere yataklarındaydık. Yanlarımız da hep anızdı. Yerime giderken babam sıkı, sıkı tembihlemişti. “Atacağın kuş ufuk hattının üstünde olsun, sakın heyecanlanıp yere yakın giden kuşa sıkı atma. Maazallah önümüzdeki bahçelerde biri olur.” Hakikaten öyle pozisyonlar olmuştu ama atmamıştım.   

Sabah çok erken. Doğanın o kendine has kokusunun yanı sıra, çiğ ile ıslanmış buğday anızının kokusuna karışan incir ağaçlarının acı kokusu geliyordu insanın burnuna. Karıncalı Dağ’dan doğan güneş, Madran Dağının tepesine kızıl bir ateş gibi düşmüş. Kara tavuklar incir bahçelerine doğru ikili, üçlü uçuşa geçmişler. Onlar da incirden nasiplerini alacaklar. Aşağılarda bir yerlerde, kargıya bağlanmış bir çaputla çığlık atarak, serçeleri incir bahçelerinden kovalamaya çalışan bir kız çocuğunun sesleri geliyor. Dağın yukarılarından gurr, gurr öten üveyikler. Doğanın uyanışına şahitlik edercesine bağrışan çeşitli, bir sürü küçük kuş ve toygarlar. “Şimdi gelecek, şimdi gelecek” diye üveyik bekleyen 8 yaşında elinde 36 numara çiftesi ile bir çocuk.   

Bu kadar usta avcının yanında çok dikkatli olmalı ve iyi tüfek atmalıydım. Ama bir türlü  iyi atamıyordum. O kadar güzel geliyordu ki üveyikler, ikişer, ikişer atıyordum ama nafile. Herkes atıyordu ama ara sıra düşen oluyordu. Ben de o da yoktu. Çok hırslanmış şekilde, tüfeği çok dikkatli kavrıyordum ama nafile. Zaten ikinci fişeği atarken kuş menzilden çıkıyordu. Yanımdaki ağaçlara gelip konuyordu ama, hem kendime yakıştıramıyor, hem de gören olursa diye vesveseye düşüp tüfek atmıyordum. Çok fişek diye düşündüğüm 24 adet fişek bir çırpıda bitiyordu. Beş, altı fişeğim anca kalmıştı. Hepside vurulacak kuşlardı ama bir türlü olmuyordu. İki parmak önüne atmak ta yetmiyordu. Hava sıcaktı ama ben sıcaktan değil hırstan kan ter içinde kalmıştım. Bir tane daha geldi, attım. Sağ yanımdan Nuri Çavuş “saçma aldı” diye bağıdı. Ben arkadan gelene hazırlanırken ilk attığıma bakamadım. Arkadan gelene tetiği çektim, o da ne kuş havada büzüldü, bir metre önüme toprağa vurdu. Nasıl oldu bir türlü anlayamadım. Ama Sanki herkes bana bakıyormuş gibi hep bir ağızdan “Aferin” çıktı. Yan derelerde ses yankılandı. Yavaş, yavaş kuş kesildi. Nuri Çavuş önümden aşağıya doğru inmeye başladı. Yüz metre kadar gittikten sonra bir şeyler aramaya başladı. Bir ileri gidiyor, bir geri geliyordu. Epey bir aramadan sonra kafasını sola çevirip yürüdü eğilip kuşu aldı. ”Mehmet Bey buldum, buraya düşmüş” dedi. Tüfeğin içindeki 2 fişekten başka fişeğim kalmamıştı. Vakitte öğleye yaklaşıyordu. Nuri Çavuş aşağıdan bağırdı “Hadin gari sıcak oldu, guş da kesti”   

Askılığıma bağladığım üveyikle beraber yerimden kalkıp, babamın bulunduğu yere doğru yürüdüm. Fuat Bey Amca da kalkmış yürüyordu. Hepimiz babamın yanında buluştuk. İlk takdir Fuat Beyden geldi.

-Afferin ulen arkıdeş, sana boşuna arkıdeş olduk demedim ben. Emindim öyle olacağından.

-Afferin oğlum.

-Afferin Mehmet Bey

-Aferin diyorsunuz da kaç sıkı attığımı biliyor musunuz? 

-Kaç atarsan at. Möhim olan senin öveği vurmandı. Tüfekçi Mustafa diyorsa doğrudur. Sen bunları boş ver, onların tüfekleri var ama ben avcıyım.

-Hadi ulen tüfekçi, biz ne dedik. Senin adın tüfekçi, benim Fuat. Demek ben avcıyım.

Bana gelen taktirler, ortada kaybolmaya başladı. Bir birleriyle şakalaşmaya, dalga geçmeye başladılar.

Hakikaten o kadar atılan fişeğe karşı kimsede 10 tane üveyik yoktu. En çok vuran Nuri Çavuş’tu. Onda da 6 üveyik vardı ama o fazla tüfek atmamıştı. Nuri Çavuş’un bahçe evine gelip hanaya oturmuştuk. İki ulu ceviz ağacı sanki dallarıyla evi sarıp kucaklamıştı. Evin önü doğuya açıktı. Ama güneş artık tepedeydi ve ceviz yapraklarından aşağıya geçemiyordu. Yanları da açık hanayda terli bedeni üşütecek kadar  tatlı bir esinti vardı. Ablamı kaybettikten sonra müthiş bir evham hastası olan babamdan ilk ikaz gelmişti.

-Oğlum  arabaya in hemen çamaşırını değiştir, benim fanilamı da getir

-Tamam baba iniyorum aşağıya

-Eylenme ama terin üzerinde soğumasın

-Mehmet oğlum bi zahmet benim ufak çantayı da çıkarıver, ağır değil

-Olur Fuat bey amca

-De gidi gahpe herifler de, doktor olunca böle mi oluyo?

Tüfekçi Mustafa amca çaktırmadan dalgasını da geçmişti. Arabada soyunup fanilamı değiştirdim, babamınkini ve çantayı alarak gıcır, gıcır öten tahta merdivenlerden hanaya çıktım. Burnuma öyle güzel bir tere yağ  kokusu geldi ki acıktığımın farkına vardım. Ya tere yağda bir şey kızarıyordu ya da eritilmiş, pilavın üstüne dökülecekti. Tam hanayın ortasına sofra bezi serilmiş, kasnak rahle ortada, yeni kalaylanmış büyük sini rahleye oturtuluyordu. Yeni açılıp, pişirilmiş yufkalar muska şekline konulmuş vaziyette sofra bezinin üzerine dağıtılmaya başlandı. Sininin ortasına koca tencere bir pilav, üzerine de bacakları 45 derece açılmış, tere yağda kızarmış tavuk geldi. Ev sirkesi ile yapılmış turşu da unutulmamıştı. Nuri Çavuş’un karısı da dünya iyisi, dünya tatlısı, misafire yedirmek için deli olan bir insandı. Rahmetle  anıyorum. 

Yemeğin üzerine herkes bir tarafa uzanmıştı. Bende yer döşeğinde bir yer bulup kıvrıldım. Karın tokluğu, iki de üveyik vurmanın mutluluğu ile uyuyup kalmışım. Üzerime örtü çekilirken gözlerimi hafif araladım. Babamın sevecen, şefkat dolu gülümsemesi ile tekrar gözlerimi yumdum.